Dit is Robin. Medewerker bij de Douane.

‘Wat mij betreft was het klip-en-klaar: ik ga bij de Douane werken. Mijn jobcoach Ingrid verklaarde me voor gek. ‘Robin,’ zei ze, ‘de Douane is het meest fysieke onderdeel van de Belastingdienst, en daar wil jij met je rolstoel aan de slag?’ Maar nu weet ze dat wat ik voor ogen heb ook echt waarmaak. Inmiddels werk ik dus bij middelenbeheer op Schiphol. De dynamiek daar vind ik fantastisch. Er gebeurt altijd wat. Je moet constant van de ene naar de andere plek, regelt dingen, brengt spullen weg.

Van ver gekomen

Ik kom van ver. Op mijn veertiende verstuikte ik mijn enkel, waarna ik een dystrofie kreeg en op mijn achttiende met een incomplete dwarslaesie in een rolstoel belandde. Mijn opleiding tot verzorgende moest ik stoppen. Vervolgens zat ik, in de bloei van mijn leven, vier jaar thuis. Mijn ouders zeiden altijd: je kunt in een hoekje gaan zitten huilen, maar daar heb je alleen jezelf mee. Daarom heb ik structuur aangehouden: op tijd naar bed, op tijd eruit. Zo kon ik, na vier jaar thuis, weer heel gemakkelijk aan het werkende leven wennen.

Je eigen plek veroveren

Mijn jobcoach Ingrid leerde ik twee jaar geleden kennen, toen ze een examenkandidaat zocht om haar opleiding tot jobcoach af te ronden. Via Ingrid kon ik aan de slag in Amsterdam, bij invorderingen. Daar heb ik veel geleerd, maar ik ben een bezig bijtje. Het werk was te administratief. Aan Ingrid heb ik veel te danken, maar mijn plek bij de Douane heb ik zelf veroverd. Het lab van de Douane zit bij invorderingen in het gebouw. Ik ben gewoon op de teamleider afgestapt om te zeggen dat ik graag bij de Douane wilde werken. Een paar weken later kon ik starten op Schiphol.

Ik ben gewoon op een teamleider van de Douane afgestapt. Een paar weken later kon ik starten op Schiphol.

Drive en wilskracht

Ondanks mijn rolstoel probeer ik altijd positief en doortastend te zijn. Met de trein van Driebergen naar Amsterdam? Dat doe ik gewoon. Maar je moest eens weten wat een gedoe het is om zo’n rolstoelplank te regelen. Gelukkig ben ik een doorzetter, ook in mijn werk. Ingrid heeft weleens gezegd: ‘Je kunt 20 mensen aannemen, maar als je 10 keer een Robin in huis haalt, ben je er ook.’

Tegenslag maakt je mentaal sterker. Als je wordt getekend voor je leven, ga je echt anders denken. Ik ben nog steeds dezelfde Robin als vóór de rolstoel. Dat wil ik de wereld bewijzen. Door mijn baan bij de Belastingdienst is mijn leven echt weer op gang gekomen. Ik heb een vast inkomen, een eigen huis en ben niet meer afhankelijk. Mijn credo is: mijn beperking mag nooit een beperking zijn.

Alleen maar vooruit

Op mijn werk voel ik me helemaal geaccepteerd, al vinden mijn collega’s mijn arbeidsbeperking nog weleens lastig. Een collega zit ermee dat hij vaak “loop eens even mee” zegt. Maar ik hoor dat niet eens, ik vind het juist fijn dat hij dat zegt. Het betekent dat hij míj ziet, en niet mijn rolstoel! Nu ik een vaste aanstelling heb, zit de begeleiding van mijn jobcoach Ingrid erop. Maar ik ga haar niet vergeten. We hebben elkaar in ons hart gesloten.

Toekomst bij de Douane

Mijn toekomst ligt bij de Douane, en dan het liefst bij de fysieke Douane, waar je bagage controleert. Of die droom gaat uitkomen? Ik denk nooit in problemen; altijd in oplossingen. Bovendien: het is me gelukt om bij de Douane terecht te komen. Dan gaat deze tweede stap me ook zeker lukken.’