Dit is Robin. Medewerker bij de Douane.

Voor Robin (25) was het klip-en-klaar: hij zou bij de Douane werken. Jobcoach Ingrid verklaarde hem aanvankelijk voor gek.
Ingrid: ‘De Douane is het meest fysieke onderdeel van de Belastingdienst, en daar wilde Robin in zijn rolstoel een kans maken? Maar nu weet ik: wat Robin voor ogen heeft, maakt hij waar.’ Inmiddels werkt Robin bij middelenbeheer op Schiphol. ‘De dynamiek vind ik fantastisch. Er gebeurt altijd wat. Je loopt heen en weer, regelt dingen, brengt spullen weg.’

Robin komt van ver. Op zijn veertiende verstuikte hij zijn enkel, waarna hij dystrofie kreeg en op zijn achttiende met een incomplete dwarslaesie in een rolstoel belandde. Zijn opleiding tot verzorgende moest hij staken. Vervolgens zat hij, in de bloei van zijn leven, vier jaar thuis. ‘Mijn ouders zeiden altijd: je kunt in een hoekje zitten huilen, maar daar heb je alleen jezelf mee. Daarom heb ik structuur aangehouden: op tijd naar bed, op tijd eruit. Zo kon ik, na vier jaar, weer heel gemakkelijk aan het werkende leven wennen.’

'Ik ben op de teamleider afgestapt om te zeggen dat ik graag bij de Douane wilde werken. Een paar weken later kon ik starten op Schiphol.'

Je eigen plek veroveren

Het tweetal leerde elkaar twee jaar geleden kennen, toen Ingrid een examenkandidaat zocht om haar opleiding tot jobcoach af te ronden. Robin kwam via Ingrid in Amsterdam terecht bij invorderingen. Robin: ‘Daar heb ik veel geleerd, maar ik ben een bezig bijtje. Het werk was te administratief.’ Zijn plek bij de Douane heeft hij eigenlijk zelf veroverd, zegt Ingrid. Robin: ‘Het lab van de Douane zit bij invorderingen in het gebouw. Dus ben ik op de teamleider afgestapt om te zeggen dat ik graag bij de Douane wilde werken. Een paar weken later kon ik starten op Schiphol.’

Drive en wilskracht

Robin is altijd positief en doortastend, zegt Ingrid. ‘Van Driebergen naar Amsterdam met het OV? Voor Robin geen probleem. Maar je moest eens weten wat een gedoe het is een plank te regelen voor de trein. Zo’n doorzetter wil je echt in je team hebben. Je kunt 20 mensen aannemen, maar als je 10 keer een Robin in huis haalt, ben je er ook. Deze doelgroep brengt zo’n drive en wilskracht met zich mee. Werken met hen voelt echt als een cadeau. Van de 11 die ik begeleid, heeft nog nooit iemand zich ziekgemeld.’

Robin gelooft dat tegenslag je mentaal sterker maakt. ‘Als je wordt getekend voor je leven, ga je echt anders denken. Je wordt snel weggestopt, zo van: die hoeven we niet. Mensen kijken me altijd aan. Terwijl ik dezelfde ben als van voor de rolstoel. Dat wil ik de wereld bewijzen.’ Zijn leven is dankzij zijn baan echt begonnen. Robin: ‘Ik heb een vast inkomen, een eigen huis en ben niet meer afhankelijk. Mijn credo is: mijn beperking mag nooit een beperking zijn.’

‘Mijn beperking mag nooit een beperking zijn.’

Grote stappen

Op zijn werk voelt hij zich helemaal geaccepteerd, al vinden collega’s zijn arbeidsbeperking nog weleens lastig. ‘Een collega zit ermee dat hij vaak “loop eens even mee” zegt. Maar ik hoor dat niet eens, ik vind het juist fijn dat hij dat zegt. Het betekent dat hij míj ziet, en niet mijn rolstoel.’ Nu Robin een vaste aanstelling heeft, zit Ingrids begeleiding er op. Maar ze zal hem niet vergeten. ‘Een paar keer in je leven ontmoet je iemand die je in je hart sluit. Zo’n persoon is Robin.’

Toekomst bij de Douane

Robins toekomst ligt bij de Douane, en dan bij voorkeur de fysieke Douane, waar je bagage controleert. Of die droom gaat uitkomen? Robin weet het wel zeker. ‘Ik denk altijd in oplossingen. De problemen zijn er namelijk al, maar de oplossingen nog niet.’ Ook Ingrid heeft geen enkele twijfel. ‘Het is hem gelukt om bij de Douane te komen, dus als hij bij de koffercontrole wil werken, gebeurt dat ook. We hoeven alleen nog maar een datum te prikken.’